Fotograferen   |   25 november 2014   |

Zet die bril maar af

Dit jaar doe ik mee aan de Freelancer of the Year Awards. Wat een feest al die geweldige beoordelingen te lezen. Ik zou er bijna van naast mijn schoenen gaan lopen. Maar gelukkig zorgen ze er bij de Fotoacademie wel voor dat dat niet gebeurt. Ik was zo trots op dit portret en zo blij met de reactie van de geportretteerde, die heel complimenteus was en de foto graag op zijn site wil gebruiken. Maar mijn docent keurde hem af. Ik begrijp waarom hij niet goed genoeg is. Als je goed kijkt, zie je dat zijn bril scherp is en niet zijn rechteroog. Ik wist dat ik daarop moest letten. Ik wist dat het moeilijk was: de autofocus stelt nu eenmaal eerder scherp op de brilrand dan op het oog zelf. Je kunt beter iemand fotograferen zonder bril!

Er zijn wel foto’s waar ik het goed heb gedaan, maar ik vond deze het mooist. Omdat ik George zie, zoals ik hem leerde kennen die dag in de studio. Dus moest ik mijn teleurstelling wel even wegslikken. Gek genoeg duurt dat nooit lang. Ik geniet zo van het bezig zijn met fotograferen en kijken naar foto’s. Wat er goed aan is en wat niet. Wat beter kan. En dat wil ik dan het liefst meteen in de praktijk brengen. Ik krijg zoveel energie van deze opleiding, ondanks alle afwijzingen. Bovendien zorgen de lessen in nederigheid ervoor dat ik mijn schoenen aan houd. Stevige winterlaarzen, bij voorkeur.

George van der Meij
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Geen reacties | Reageer op dit bericht

 

Fotograferen   |   05 november 2014   |

Wat een doos met een mens te maken heeft

Twee weken achter elkaar mochten we tijdens de lessen de studio in. ’s Ochtends eerst elkaars werk bekijken en bespreken, ’s middags met de camera aan de slag. Heerlijk. Toch viel de eerste praktijkles in de studio niet mee. We moesten namelijk een kartonnen doos fotograferen. Het ging erom de verschillende kanten gelijkmatig en verschillend uit te lichten. Dat bleek niet eenvoudig, maar het was ontzettend leerzaam. Want als je een doos goed kunt verlichten, wordt het ineens makkelijker mooi licht te creëren bij het maken van een portret. En dát was de opdracht tijdens de tweede les: we mochten elkaar op de foto zetten. Ik vraag me af of ik me ooit echt wil specialiseren in een bepaalde fotorichting. Ik geloof namelijk in de kracht van de veelzijdigheid. Maar een mooie portretfoto van iemand mogen maken, geeft toch wel bijzonder veel voldoening. Mijn model is medestudent Paul.

Natuurlijk ben ik de ‘Boeddha op reis’ niet vergeten. Ze voldeden inderdaad niet helemaal aan mijn thema, waarin ik de nietigheid van de mens wilde laten zien. Maar waren goed genoeg om na te denken over een vrijwerk-opdracht op basis van dit concept.

Portretfoto Paul door Martien Versteegh - praktijkles Fotoacademie

Boeddha op reis - opdracht Fotoacademieweekend door Martien Versteegh

Boeddha op reis - opdracht Fotoacademieweekend door Martien Versteegh



Geen reacties | Reageer op dit bericht

 

Fotograferen   |   15 oktober 2014   |

Languit in de modder

Afgelopen weekend gingen we op schoolreis! Ja, dat hoort erbij als je terug naar school gaat. Niet iets waar ik bijzonder naar uitkeek. Maar waar maakte ik me zorgen over? Een weekend met prachtig weer in het mooie Limburg en dan de hele dag mogen fotograferen. Ik heb ervan genoten. De uitdaging dit keer was het maken van originele landschapsfoto’s. Het valt niet mee geen idee te hebben hoe lang je nog moet wandelen (want we kregen een ingewikkelde routebeschrijving, zonder kaartje of adres) omringd door medestudenten met camera’s om hun nek en dan rustig nadenken over hoe je dat aan gaat pakken. Wel had ik van tevoren een thema verzonnen: de nietigheid van de mens. En dat wilde ik laten zien door een heel klein boeddhabeeldje te tonen in het weidse landschap. Maar toen kwam ik erachter dat de foto’s mooier werden als ik inzoomde op het poppetje. In een boom, bij een bloemetje of in een klein beekje. En daar moet je wat voor over hebben. Languit in de modder dus, om mijn kleine boeddha in het stromende water te kunnen zetten. Dát leverde in ieder geval alvast deze mooie foto op, toen Karlijn van Diepen besloot het moment te vereeuwigen.

Tonen mijn foto’s nog het thema dat ik in gedachten had? Je zult het horen en zien na de beoordeling ervan op 27 oktober.

 

Foto: Karlijn van Diepen



Geen reacties | Reageer op dit bericht

 

Fotograferen   |   05 oktober 2014   |

Drie keer afgekeurd

Van de vierentwintig foto’s die op tafel lagen, werden er vijf goedgekeurd. We hadden alle acht drie opdrachten gemaakt en dit was het resultaat. De mijne werden alle drie afgekeurd. Raakte ik daardoor gedemotiveerd? Nee, integendeel. Ik ben niet aan de Fotoacademie begonnen, omdat ik het allemaal al kon. En bovendien waren de negentien afgekeurde exemplaren helemaal niet slecht. Ze voldeden alleen niet helemaal aan de opdracht.

Wat de opdracht was? Accentverschuiving, onder andere door middel van bewegingsonscherpte. Die bewegingsonscherpte was gelukt. Dat kon ik al! Maar als die wielrenner scherp in beeld had gestaan (door een heel korte in plaats van een lange sluitertijd), dan was de aandacht óók op hem gericht geweest. Dus is er geen sprake van accentverschuiving. Begrijp je? Geloof me, het is eenvoudiger te volgen als je meerdere voorbeelden voor je ziet liggen en bij elk voorbeeld te horen krijgt waarom het net niet is zoals de bedoeling was. Ik begrijp het nu. Maar hóe ik de nieuwe plaat moet gaan schieten, heb ik nog niet bedacht.

Inmiddels wel het huiswerk voor de nieuwe week af. Het is zo leuk nieuwe dingen te leren en samen met de groep te worstelen met alle uitdagingen. We gooien vragen in de groep en helpen elkaar. Ik wist niet dat school zo leuk kon zijn!

Fotoacademie - opdracht accent. Foto door Martien Versteegh



2 reacties | Reageer op dit bericht

 

Fotograferen   |   23 september 2014   |

Terug bij af

Wat herinner ik me het gevoel van mijn eerste Spaanse les aan de universiteit nog goed! Ik sprak werkelijk nog geen woord van die taal, maar kreeg les van Spaanse Pilar, die tijdens dat hele uur enkel in haar moedertaal sprak. Ik voelde me klein, onbeholpen en verdwaald en ik vroeg me af of ik die taal ooit onder de knie zou krijgen. Dat is goed gelukt, waarschijnlijk mede dankzij dat onderdompelen gedurende die eerste colleges, en dat geeft de burger moed. Want gisteren had ik op de Fotoacademie voor het eerste in zo’n twintig jaar weer precies datzelfde gevoel: klein, onbeholpen en verdwaald.

Informatie over grijskaarten, lichtmeter en kleurcalibratie. Het is allemaal niet nieuw voor me, maar echt doorgronden doe ik het ook nog niet. Toch kwam daar niet dat gevoel vandaan. Dat had meer te maken met mijn idee dat ik eindelijk redelijk tevreden ben over mijn foto’s, maar dat ik vrees dat ik die tevredenheid de komende maanden volledig kwijt ga raken. Dat is vermoedelijk nodig om echt goed te worden, maar ik zie er tegenop door dat dal te moeten, waarin niets meer goed genoeg is.

Vanaf nu moet ik concepten bedenken, creëren. Niet meer enkel hopen op die mooie toevalstreffer. Geen foto’s meer dus van hoe het licht zo prachtig om ons hondje heen breekt in het water. Of moet ik proberen dat vooral te blijven doen en daarvan te genieten. Wat denken jullie?

 

Opdracht Licht voor de Fotoacademie. Foto: Donkigotte



Geen reacties | Reageer op dit bericht

 

« « Oudere berichten | Nieuwere berichten » »