Ondernemen   |   03 november 2014   |

Lessen uit de stiltecoupé

Het lijkt wel of het concept van de stiltecoupé ook eindelijk is doorgedrongen tot de 2e klas. Tijdens mijn reizen van en naar de Fotoacademie is het er meestal heerlijk stil. En als iemand lawaai maakt, is er bijna altijd wel een medereiziger die hem daarop aanspreekt. Maar hoe doe je dat effectief? Vandaag kreeg ik een lesje in hoe het niét moet. Vlak bij mij zaten twee Spaanse meiden van midden twintig druk met elkaar te kletsen. Ze verlaagden hun volume enigszins toen iemand hen tot stilte maande met een gebaar, maar dankzij hun Spaanse intonatie en snelheid van praten waren ze nog steeds erg aanwezig in de verder doodstille coupé. Tot hun buurman ineens in het Engels enorm boos tegen ze uitviel of ze hun klep niet konden houden en dat hij gek werd van hun getetter. Geschrokken vielen ze stil. Ik raapte mijn moed bij elkaar en besloot ze in het Spaans uit te leggen dat we in Nederland speciale stiltecoupés hebben, maar dat ze in andere coupés wel gewoon met elkaar konden praten. En dat ze zich niet teveel aan moesten trekken van de boosheid van die man. Ze hadden het inderdaad niet gezien en begrepen en waren zich dus van geen kwaad bewust. Ze bedankten me en gingen op zoek naar een andere plek.

Maar ik was nog niet klaar. Ik vroeg de man waarom hij zo boos was geworden en of hij niet meer had bereikt als hij het ze gewoon rustig had uitgelegd? Even protesteerde hij en zei iets over dat hij als oude man niet tegen zoveel geklep kon en dat ze toch merkten dat iedereen stil was. “Maar ze kenden het concept gewoon niet, dus hoe konden ze weten dat we daarom stil waren?” Hij pakte mijn arm beet en lachte breed naar me: “De volgende keer ga ik het anders proberen!” “Ik weet zeker dat u het kunt,” zei ik en ging lachend weer naar mijn plek. Toen drong tot me door dat ik een fantastische stuurman ben, zo eentje die aan wal staat te schreeuwen hoe het moet. Of anderen iets hebben geleerd, weet ik niet. Maar ik wel. Ook ik kan me soms zo lang opvreten tot ik overstroom en er ongecontroleerd iets uit gooi. Natuurlijk bereik je veel meer met vriendelijk vragen of uitleggen. Niet alleen in de stiltecoupé, maar ook in je werk. En het leven wordt er zo enorm veel aangenamer van.

In de trein



Nog geen reacties

Reageer ook