| Fotograferen | 23 september 2014 |
Wat herinner ik me het gevoel van mijn eerste Spaanse les aan de universiteit nog goed! Ik sprak werkelijk nog geen woord van die taal, maar kreeg les van Spaanse Pilar, die tijdens dat hele uur enkel in haar moedertaal sprak. Ik voelde me klein, onbeholpen en verdwaald en ik vroeg me af of ik die taal ooit onder de knie zou krijgen. Dat is goed gelukt, waarschijnlijk mede dankzij dat onderdompelen gedurende die eerste colleges, en dat geeft de burger moed. Want gisteren had ik op de Fotoacademie voor het eerste in zo’n twintig jaar weer precies datzelfde gevoel: klein, onbeholpen en verdwaald.
Informatie over grijskaarten, lichtmeter en kleurcalibratie. Het is allemaal niet nieuw voor me, maar echt doorgronden doe ik het ook nog niet. Toch kwam daar niet dat gevoel vandaan. Dat had meer te maken met mijn idee dat ik eindelijk redelijk tevreden ben over mijn foto’s, maar dat ik vrees dat ik die tevredenheid de komende maanden volledig kwijt ga raken. Dat is vermoedelijk nodig om echt goed te worden, maar ik zie er tegenop door dat dal te moeten, waarin niets meer goed genoeg is.
Vanaf nu moet ik concepten bedenken, creëren. Niet meer enkel hopen op die mooie toevalstreffer. Geen foto’s meer dus van hoe het licht zo prachtig om ons hondje heen breekt in het water. Of moet ik proberen dat vooral te blijven doen en daarvan te genieten. Wat denken jullie?
